Ωτορινολαρυγγολογικό

Η παραθυρεοειδεκτομή αποτελεί τη χειρουργική επέμβαση αφαίρεσης ενός ή περισσοτέρων παραθυρεοειδών αδένων.  Η επέμβαση έχει ένδειξη στους ασθενείς που πάσχουν από αδένωμα παραθυρεοειδούς, υπερπαραθυρεοειδισμό ή από καρκίνο του παραθυρεοειδούς αδένα.

Στην περίπτωση ενός πάσχοντος παραθυρεοειδούς αδένα, συνηθέστερα σε ασθενείς με πρωτοπαθή υπερπαραθυρεοειδισμό ή τριτοπαθή υπερπαραθυρεοειδισμό, αφαιρείται μόνο ο πάσχων αδένας (αδένωμα).  Οι περιπτώσεις αφαίρεσης ενός μόνο πάσχοντος αδένα (αδένωμα παραθυρεοειδούς) αποτελούν τη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων παραθυρεοειδεκτομής.

Η παραθυρεοειδεκτομή πραγματοποιείται υπό γενική αναισθησία, με τη δημιουργία μίας μικρής εγκάρσιας τομής στο κατώτερο μέρος του τραχήλου. Ιδανικά, ο χειρουργός πραγματοποιεί την τομή επί μίας προϋπάρχουσας εγκάρσιας πτυχής του δέρματος. Σε εξαιρετικές περιπτώσεις, συνηθέστερα σε ασθενείς στους οποίους έχει ένδειξη η αμφοτερόπλευρη διερεύνηση του τραχήλου, μία μικρή διεύρυνση της τομής κατά ένα έως δύο εκατοστά είναι συνήθως απαραίτητη.

Στην περίπτωση ενός μονήρους αδενώματος παραθυρεοειδούς, η πάσχουσα πλευρά αποτελεί την αρχική κατεύθυνση του χειρουργού ενδοκρινών αδένων. Ακολούθως, ο χειρουργός εντοπίζει το αδένωμα παραθυρεοειδούς και το αφαιρεί προσεκτικά.

Στους ασθενείς με διάχυτη υπερπλασία όλων των παραθυρεοειδών αδένων, ο χειρουργός διενεργεί αμφοτερόπλευρη διερεύνηση του τραχήλου και εντοπισμό όλων των παραθυρεοειδών αδένων. Εν συνεχεία, πραγματοποιεί είτε υφολική παραθυρεοειδεκτομή είτε ολική παραθυρεοειδεκτομή με αυτομεταμόσχευση τμήματος ενός παραθυρεοειδούς αδένα.

Στο τέλος της επέμβασης, η σύγκλειση της τομής του δέρματος με ενδοδερμική ραφή προσφέρει, εγγυημένα, ένα άριστο αισθητικό αποτέλεσμα.

Η Χειρουργική Επέμβαση στο Θυρεοειδή μπορεί να κριθεί απαραίτητη στις ακόλουθες περιπτώσεις:

• Στην παρουσία μίας ή περισσότερων διογκώσεων εντός του θυρεοειδή (όζων), για τις οποίες υπάρχει σημαντική υποψία ότι πρόκειται για καρκίνωμα.
• Σε διάχυτη διόγκωση (βρογχοκήλη) του αδένα όταν αυτή:
• Πιέζει την τραχεία και τον οισοφάγο δυσκολεύοντας την αναπνοή και την κατάποση.

- Προκαλεί αισθητικά προβλήματα λόγω του μεγάλου μεγέθους της.

- Είναι ύποπτη για παρουσία καρκίνου εντός αυτής.
- Σε υπερβολική παραγωγή θυρεοειδικών ορμονών από τον αδένα (υπερθυρεοειδισμός) η οποία δεν μπορεί να ελεγχθεί με φάρμακα.

Η επέμβαση γίνεται υπό γενική αναισθησία με μία μικρή τομή στο μπροστινό μέρος του λαιμού, πάνω ακριβώς από τον αδένα. Το «καμουφλάρισμα» της τομής σε μία από τις ρυτίδες του δέρματος του λαιμού και η επιμελής συρραφή της με τεχνικές πλαστικής χειρουργικής στο τέλος της επέμβασης εξασφαλίζει το άριστο αισθητικό αποτέλεσμα.

Στην ολική θυρεοειδεκτομή αφαιρείται ολόκληρος ο αδένας ενώ στην μερική θυρεοειδεκτομή αφαιρείται συνήθως ο ένας λοβός, ο δεξιός ή ο αριστερός.
Εξαιρετικής σημασίας κατά τη διάρκεια της επέμβασης, είναι η αναγνώριση και η διατήρηση της ανατομικής και λειτουργικής ακεραιότητας των λαρυγγικών νεύρων (παλίνδρομο και άνω λαρυγγικό νεύρο) τα οποία είναι υπεύθυνα για την κίνηση των φωνητικών χορδών.

Η χρήση ειδικού νευροδιεγέρτη για την παρακολούθηση των νεύρων αυτών στο χειρουργείο μειώνει σημαντικά την πιθανότητα τραυματισμού τους.
Επίσης, πολύ σημαντική είναι η αναγνώριση και διατήρηση των παραθυρεοειδών αδένων. Πρόκειται για 4 μικρούς αδένες οι οποίοι βρίσκονται στο πίσω μέρος του θυρεοειδούς και παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στη ρύθμιση του ασβεστίου και του φωσφόρου στο ανθρώπινο σώμα.
Ο χρόνος παραμονής στο νοσοκομείο είναι 1-2 ημέρες.

Ένα μικρό σωληνάκι (παροχέτευση) που έχει τοποθετηθεί στην γραμμή της τομής αφαιρείται συνήθως την επομένη του χειρουργείου. Τα επίπεδα του ασβεστίου στο αίμα ελέγχονται το βράδυ και την επόμενη μέρα της επέμβασης. Τα ράμματα που χρησιμοποιούμε είναι συνήθως απορροφήσιμα και έτσι δεν απαιτείται η αφαίρεσή τους. Ο ασθενής μπορεί να επιστρέψει στην εργασία του σε 2 εβδομάδες.

Αν έχει γίνει ολική θυρεοειδεκτομή είναι αναγκαία η αντικατάσταση των ορμονών που παράγει ο θυρεοειδής με ειδικό χάπι για όλη τη ζωή.

Οι υπογνάθιοι αδένες ανήκουν στου μείζονες σιελογόνους αδένες. Βρίσκονται κάτω από το σαγόνι, δεξιά και αριστερά, ένας σε κάθε πλευρά.

Ο ρόλος τους είναι να παράγουν σάλιο το οποίο διοχετεύεται μέσω ενός σωληνίσκου (πόρου) στη στοματική κοιλότητα.
Το πιο συνηθισμένο πρόβλημα του υπογνάθιου σιελογόνου αδένα είναι η απόφραξη του πόρου του. Αυτή οφείλεται είτε σε κάποια στένωση είτε στη δημιουργία μίας μικρής πέτρας εντός αυτού, αφού το σάλιο που παράγεται από τον υπογνάθιο αδένα είναι αρκετά παχύρευστο.

Η κατάσταση αυτή εκδηλώνεται ως μία απότομη, επώδυνη διόγκωση του αδένα συνήθως μετά το φαγητό. Σε κάποιες περιπτώσεις το πρήξιμο υποχωρεί από μόνο του. Σε κάποιες άλλες όμως μπορεί να οδηγήσει σε επίμονη φλεγμονή η οποία απαιτεί τη λήψη αντιβίωσης και αντιφλεγμονωδών φαρμάκων.
Επίσης, όπως και στην παρωτίδα, εντός των υπογνάθιων σιελογόνων αδένων μπορεί να αναπτυχθούν όγκοι οι οποίοι μάλιστα αποδεικνύονται κακοήθεις (καρκίνος) σε ποσοστό 50%.

Η επέμβαση γίνεται υπό γενική αναισθησία με μικρή τομή η οποία ΄κρύβεται’ σε μία από τις ρυτίδες του δέρματος του λαιμού. Η επιμελής συρραφή της με τεχνικές πλαστικής χειρουργικής στο τέλος της επέμβασης εξασφαλίζει το άριστο αισθητικό αποτέλεσμα. Η διαδικασία διαρκεί περίπου 1 ώρα.

Ο χρόνος παραμονής στο νοσοκομείο είναι 1-2 ημέρες. Ένα μικρό σωληνάκι (παροχέτευση) που έχει τοποθετηθεί στην γραμμή της τομής αφαιρείται συνήθως την επομένη του χειρουργείου ενώ τα ράμματα αφαιρούνται σε 12-15 ημέρες. Ο ασθενής μπορεί να επιστρέψει στην εργασία του σε 2 εβδομάδες.

Οι παρωτίδες είναι οι μεγαλύτεροι σιελογόνοι αδένες του ανθρώπινου σώματος και είναι 2 στον αριθμό. Η μία βρίσκεται στην αριστερή και η άλλη στη δεξιά πλευρά του προσώπου, μπροστά και κάτω από το κάθε αυτί αντίστοιχα. Ο ρόλος τους είναι να παράγουν σάλιο το οποίο διοχετεύεται μέσω ενός σωληνίσκου (πόρου) στη στοματική κοιλότητα. Σε ορισμένες περιπτώσεις, εντός της παρωτίδας αναπτύσσονται κύστεις ή όγκοι. Το 80% των όγκων της παρωτίδας είναι καλοήθεις ενώ οι κακοήθεις όγκοι (καρκίνος) στην περιοχή αυτή είναι σπάνιοι.

Η σύγχρονη χειρουργική της παρωτίδας επιβάλλει την αφαίρεση όχι μόνο του όγκου αλλά και σημαντικού μέρους των υγειών ιστών που βρίσκονται γύρω από αυτόν έτσι ώστε να αποφύγουμε πιθανή υποτροπή. Η επέμβαση γίνεται υπό γενική αναισθησία και η τομή είναι η ίδια με αυτή που γίνεται στο Face Lift. Η επιμελής συρραφή της με τεχνικές πλαστικής χειρουργικής στο τέλος της επέμβασης εξασφαλίζει το άριστο αισθητικό αποτέλεσμα.

Εξαιρετικής σημασίας κατά τη διάρκεια της επέμβασης, είναι η αναγνώριση και η διατήρηση της ανατομικής και λειτουργικής ακεραιότητας του προσωπικού νεύρου. Πρόκειται για το νεύρο το οποίο δίνει κίνηση σε όλους τους μύες του προσώπου και περνάει μέσα από την παρωτίδα. Η χρήση ειδικού νευροδιεγέρτη για την παρακολούθηση του στελέχους και των κλάδων του νεύρου στο χειρουργείο μειώνει σημαντικά την πιθανότητα τραυματισμού του.

Ο χρόνος παραμονής στο νοσοκομείο είναι 1-2 ημέρες. Εφαρμόζεται πιεστική επίδεση της περιοχής η οποία διατηρείται για κάποιες ημέρες, με αλλαγές και περιποίηση που γίνονται στο ιατρείο. Ένα μικρό σωληνάκι (παροχέτευση) που έχει τοποθετηθεί στην γραμμή της τομής αφαιρείται σε 2-3 ημέρες ενώ τα ράμματα αφαιρούνται σε 12-15 ημέρες. Ο ασθενής μπορεί να επιστρέψει στην εργασία του σε 2 εβδομάδες.

Υπό φυσιολογικές συνθήκες, οι φωνητικές χορδές είναι λείες, ομαλές και κινούνται συμμετρικά, παράγοντας μία καθαρή και φυσιολογική φωνή, η οποία αποτελεί ένδειξη της καλής λειτουργίας και υγείας τους. Σε ορισμένες περιπτώσεις όμως, η φυσιολογική αυτή λειτουργία διαταράσσεται, με αποτέλεσμα η φωνή να γίνεται βραχνή, αδύναμη ή να κουράζεται εύκολα κατά τη διάρκεια της ομιλίας. Δεν είναι λίγοι οι ασθενείς που αναφέρουν ότι, ακόμη και μετά από σύντομη ομιλία, η φωνή τους χάνεται εντελώς.

Ανάλογα με το αίτιο που προκαλεί τη διαταραχή της φωνής, η αντιμετώπιση μπορεί να είναι είτε συντηρητική είτε χειρουργική. Η συντηρητική θεραπεία περιλαμβάνει φαρμακευτική αγωγή, εξειδικευμένες συμβουλές φωνητικής υγιεινής, λογοθεραπεία και ορθοφωνία. Όταν απαιτείται χειρουργική παρέμβαση, η σύγχρονη μικροχειρουργική των φωνητικών χορδών προσφέρει τη δυνατότητα αφαίρεσης της βλάβης με εξαιρετική ακρίβεια, διατηρώντας παράλληλα ανέπαφες τις ευαίσθητες ανατομικές δομές του λάρυγγα.

Οι παθήσεις που μπορούν να αντιμετωπιστούν με μικροχειρουργική φωνητικών χορδών περιλαμβάνουν:

• Πολύποδες φωνητικών χορδών
• Οζίδια (φωνητικά κομβία ή κάλοι)
• Κύστεις
• Πολυποειδή εκφύλιση (Οίδημα Reinke)
• Κοκκιώματα
• Θηλώματα
• Αιμαγγειώματα
• Λευκοπλακία, η οποία αποτελεί προκαρκινωματώδη κατάσταση
• Περιορισμένης έκτασης καρκινώματα

Η επέμβαση πραγματοποιείται υπό γενική αναισθησία, με τη βοήθεια χειρουργικού λαρυγγοσκοπίου και χωρίς καμία εξωτερική τομή. Για τη μέγιστη δυνατή ακρίβεια, χρησιμοποιείται ειδικό χειρουργικό μικροσκόπιο ή ενδοσκόπιο υψηλής ευκρίνειας.

Η αφαίρεση της βλάβης γίνεται είτε με εξειδικευμένα εργαλεία μικροχειρουργικής λάρυγγα είτε με τη χρήση πολυμορφικού Laser υψηλής ακρίβειας. Ο σύγχρονος αυτός εξοπλισμός εξασφαλίζει άριστη χειρουργική ακρίβεια, αποτελεσματικότητα της επέμβασης και μέγιστο σεβασμό στις ευαίσθητες ανατομικές δομές των φωνητικών χορδών και του λάρυγγα, συμβάλλοντας στη διατήρηση και αποκατάσταση της ποιότητας της φωνής.

Η υπερτροφία ή χαλάρωση των μαλακών ιστών του φάρυγγα, όπως είναι οι αμυγδαλές, η σταφυλή και η υπερώα (ουρανίσκος), μπορεί να προκαλούν ή να επιδεινώνουν το ροχαλητό ή την υπνική άπνοια.

Η φαρυγγοπλαστική είναι μία επέμβαση, κατά την οποία αφαιρούνται οι αμυγδαλές ή μειώνεται ο όγκος τους, μειώνεται το μήκος της σταφυλής, και με ειδικές τομές στο πλάι της σταφυλής μειώνεται το δονούμενο τμήμα της υπερώας. Η επέμβαση γίνεται με γενική αναισθησία και με τη βοήθεια των ραδιοσυχνοτήτων(RF) ή του Laser.

Διαρκεί περίπου 30 λεπτά και ο ασθενής μπορεί να επιστρέψει στο σπίτι του την ίδια ημέρα εφόσον δεν αφαιρούνται οι αμυγδαλές.
Βελτίωσης της ρινικής αναπνοής: ευθειασμός ρινικού διαφράγματος, κογχοτομές, καυτηριασμός ρινικών κογχών, ενδοσκοπική χειρουργική ρινός παραρρινίων – αφαίρεση ρινικών πολυπόδων.
Φαρυγγοϋπερωιοσταφυλοπλαστική (UPPP) είναι η βασική επέμβαση για το ροχαλητό και το απνοϊκό σύνδρομο. Αφαιρούνται πληθωρικοί ιστοί του φάρυγγα (ευμεγέθης σταφυλή, μεγάλες παρίσθμιες καμάρες, τοιχώματα με πτυχώσεις).

Πιο σύγχρονη παραλλαγή φαρυγγοπλαστικής UPPP με χρήση laser και κυρίως ραδιοσυχνοτήτων (RF). Οι ραδιοσυχνότητες μπορεί να χρησιμοποιηθούν και προκαλώντας ουλοποίηση της μαλθακής υπερώας αυξάνοντας την ακαμψία της και μειώνοντας έτσι τις δονήσεις και το ροχαλητό.

Οι αδενοειδείς εκβλαστήσεις, τα γνωστά σε όλους κρεατάκια βρίσκονται στο ρινοφάρυγγα ακριβώς πίσω από τη μύτη. Πιστεύεται ότι μέχρι την ηλικία των 5-6 ετών παίζουν κάποιο ρόλο στην άμυνα στην οργανισμού ενώ έχουν την τάση να συρρικνώνονται και προοδευτικά να εξαφανίζονται μέχρι την ενήλικη ζωή. Σε κάποιες όμως περιπτώσεις το μέγεθός τους είναι μεγαλύτερο από το φυσιολογικό με αποτέλεσμα ο ρινοφάρυγγας να ‘κατακλύζεται’ από τα κρεατάκια γεγονός που έχει μια σειρά από αρνητικές επιπτώσεις:
Έτσι το παιδί με υπερτροφικές αδενοειδείς εκβλαστήσεις δεν μπορεί να αναπνεύσει από τη μύτη και καταφεύγει στην αναπνοή από το στόμα, κάτι που σε βάθος χρόνου μπορεί να οδηγήσει σε παραμόρφωση των οστών της γνάθου και του κρανίου, το λεγόμενο ‘αδενοειδές προσωπείο’.

Κατά τη διάρκεια του ύπνου το παιδί ροχαλίζει και κάνει άπνοιες δηλ. σταματάει η αναπνοή του για μερικά δευτερόλεπτα. Αυτή η κακή ποιότητα του ύπνου προκαλεί κούραση και υπνηλία ή υπερδιέγερση κατά τη διάρκεια της ημέρας, διάσπαση προσοχής και κακές επιδόσεις στο σχολείο, ακόμη και μαθησιακές δυσκολίες. Η σοβαρή άπνοια μάλιστα αν δεν διαγνωστεί και αντιμετωπιστεί έγκαιρα είναι δυνατόν σε βάθος χρόνου να οδηγήσει σε σοβαρά καρδιοαναπνευστικά προβλήματα.

Το παιδί μπορεί να έχει βαρηκοΐα και συχνές ωτίτιδες εξαιτίας του υγρού που μαζεύεται πίσω από το τύμπανο του αυτιού.Τέλος, σε κάποιες περιπτώσεις, τα κρεατάκια αποτελούν μία ‘δεξαμενή’ (‘reservoir’) μικροβίων, γεγονός που προδιαθέτει σε συχνές, υποτροπιάζουσες λοιμώξεις με εκροή πυώδους βλέννας από τη μύτη και βήχα, που ανθίστανται στην αντιβιοτική αγωγή.

Σε όλες τις παραπάνω περιπτώσεις η χειρουργική επέμβαση της αδενοτομής, η αφαίρεση δηλαδή των αδενοειδών εκβλαστήσεων, λύνει οριστικά το πρόβλημα και εξασφαλίζει στο παιδί τόσο μια ομαλή καθημερινότητα όσο και μια φυσιολογική ανάπτυξη.

Υποψήφιοι για να υποβληθούν σε αμυγδαλεκτομή είναι παιδιά ή ενήλικες με:

• Συχνές υποτροπιάζουσες αμυγδαλίτιδες.
• Ιστορικό περιαμυγδαλικού αποστήματος.
• Προσβολή των νεφρών και της καρδιάς ως αποτέλεσμα της διασποράς των μικροβίων στο αίμα εξαιτίας της αμυγδαλίτιδας.
• Υπερτροφικές αμυγδαλές που προκαλούν ροχαλητό και άπνοια κατά τη διάρκεια του ύπνου.
• Δυσοσμία του στόματος.
• Υποψία κακοήθειας.

Η επέμβαση γίνεται υπό γενική αναισθησία είτε με τη χρήση κλασικών εργαλείων και διαθερμίας είτε με τη χρήση άλλων αναίμακτων τεχνικών όπως coblation ή ligasure. Πριν την επέμβαση είναι απαραίτητος ο προεγχειρητικός έλεγχος (εξετάσεις αίματος, εκτίμηση από καρδιολόγο και αναισθησιολόγο) ο οποίος στις περισσότερες περιπτώσεις γίνεται την ημέρα του χειρουργείου, λίγες ώρες πριν την έναρξη της επέμβασης.

Η διάρκειά της είναι συνήθως γύρω στα 30-60 λεπτά.

Υπό φυσιολογικές συνθήκες, ο χώρος που βρίσκεται πίσω από το τύμπανο του αυτιού είναι γεμάτος με αέρα, γεγονός που εξασφαλίζει την απρόσκοπτη μετάδοση του ηχητικού κύματος και κατ’ επέκταση τη φυσιολογική ακοή. Σε κάποιες όμως περιπτώσεις, ο χώρος αυτός γεμίζει με υγρό, άλλοτε λεπτόρευστο και άλλοτε παχύρευστο. Η κατάσταση αυτή επιστημονικά ονομάζεται εκκριτική ωτίτιδα και στη συντριπτική πλειοψηφία των περιστατικών αφορά παιδιά.

Ο μικρός ασθενής δεν αισθάνεται κάποιο πόνο όμως η ακοή του επηρεάζεται σημαντικά καθώς αυτή μπορεί να μειωθεί έως και κατά 35 dB. Το ζήτημα είναι ότι τα περισσότερα παιδιά δεν μπορούν να αντιληφθούν και να επικοινωνήσουν το πρόβλημά τους και έτσι έγκειται στους γονείς να καταλάβουν ότι το παιδί τους πάσχει από βαρηκοΐα. Σημάδια που μπορούν να αποκαλύψουν κάτι τέτοιο είναι ένα παιδί που δεν ακούει όταν του μιλάμε και δείχνει αφηρημένο ή απορροφημένο σε αυτό που κάνει καθώς επίσης και το υπερβολικό δυνάμωμα του ήχου της τηλεόρασης. Η απόδοση στο σχολείο πολλές φορές δεν είναι καλή ενώ στις περιπτώσεις που το υγρό είναι παρόν από τη βρεφική ηλικία καθυστερεί η ανάπτυξη του λόγου και η άρθρωση των λέξεων επηρεάζεται σημαντικά.

Η αρχική αντιμετώπιση της εκκριτικής ωτίτιδας είναι συνήθως συντηρητική με ειδικές ασκήσεις που δίνονται στο παιδί, ρινοπλύσεις και παρακολούθηση. Αν αυτή δεν αποδώσει, τότε κάνουμε παρακέντηση του τυμπάνου και αφαιρούμε το υγρό ενώ στις περισσότερες περιπτώσεις, προκειμένου να αποτρέψουμε την υποτροπή του υγρού τοποθετούμε στο τύμπανο σωληνίσκο αερισμού. Η επέμβαση γίνεται με μέθη ή με γενική αναισθησία και συνήθως διαρκεί 5 με 10 λεπτά. Η αποκατάσταση της ακοής στο φυσιολογικό είναι άμεση. Αν συνυπάρχει και υπερτροφία των αδενοειδών εκβλαστήσεων (κρεατάκια), αυτά αφαιρούνται στην ίδια επέμβαση καθώς έχει βρεθεί ότι συμβάλλουν στη συλλογή υγρού πίσω από το τύμπανο.

Ωτοπλαστική ονομάζεται η χειρουργική επέμβαση που γίνεται στα αυτιά, προκειμένου να διορθώσουμε το σχήμα, τη θέση ή το μέγεθός τους. Με αυτή την επέμβαση πολύ συχνά αντιμετωπίζονται ταυτόχρονα τόσο λειτουργικά, όσο και αισθητικά προβλήματα που προκύπτουν από την μορφή των αυτιών.

Η επέμβαση πραγματοποιείται στο εξωτερικό τμήμα τους, το λεγόμενο ωτικό πτερύγιο.
Το πτερύγιο αποτελείται από πτυχές χόνδρινου ιστού καλυμμένες από δέρμα. Η ανάπτυξή του αρχίζει πριν τη γέννηση και συνεχίζεται στα πρώτα χρόνια της παιδικής ηλικίας.

Αν η ανάπτυξη αυτή δε γίνει όπως πρέπει, τότε μπορούμε να επιτύχουμε τη αναδιαμόρφωση του ωτικού χόνδρου με τη χειρουργική επέμβαση της ωτοπλαστικής.

Τα πεταχτά αυτιά ή σύμφωνα με την επιστημονική ορολογία αφεστώτα ώτα αποτελούν μία από τις συχνότερες γενετικές δυσμορφίες του προσώπου (5% περίπου του γενικού πληθυσμού). Τη συναντούμε τόσο σε αγόρια όσο και σε κορίτσια ενώ το πρόβλημα που προκαλεί είναι καθαρά αισθητικό.

Έτσι δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που ένα παιδί με πεταχτά αυτιά αισθάνεται μειονεκτικά όσον αφορά την εμφάνισή του, κάτι που αν δεν διορθωθεί έγκαιρα θα επηρεάσει σημαντικά την αυτοπεποίθησή του και πιθανότατα την καθημερινότητά του στο μέλλον. Αρκετές φορές μάλιστα τα παιδιά αυτά γίνονται αντικείμενο άκομψων πειραγμάτων στο σχολείο και στις παρέες κάτι που μπορεί να επηρεάσει πολύ σημαντικά την ψυχολογία τους.